ศิลปะของการอยู่คนเดียว โดยไม่เหงา

ความเหงา ไม่ได้เกิดจากการไม่มีใครอยู่ข้างๆ

หลายคนนั่งอยู่กลางงานเลี้ยง แต่ใจเหงาที่สุดในชีวิต และหลายคนนั่งกินข้าวคนเดียวริมหน้าต่าง แต่ใจอิ่มเต็มไปหมด

เพราะจริงๆ แล้ว ความเหงาไม่ใช่เรื่องของจำนวนคน มันคือเรื่องของความสัมพันธ์ และความสัมพันธ์ที่สำคัญที่สุด ก็คือความสัมพันธ์ระหว่างเรากับตัวเอง

อยู่คนเดียว กับ เหงา คนละคำกัน

ภาษาอังกฤษแยกไว้ชัดดี solitude คือการอยู่ลำพังโดยสมัครใจและสงบ loneliness คือความรู้สึกขาด รู้สึกไม่มีใคร

คนหนึ่งคนสัมผัสได้ทั้งสองอย่าง ในห้องเดียวกัน ต่างกันแค่ใจข้างใน

เหงา คือการอยู่กับตัวเองแบบคนแปลกหน้า สงบ คือการอยู่กับตัวเองแบบเพื่อนเก่า

ข่าวดีคือ ความเป็นเพื่อนสร้างได้เสมอ แม้แต่กับตัวเอง มันแค่ต้องใช้เวลา เหมือนมิตรภาพทุกแบบ

ทำไมเราถึงกลัวความเงียบของตัวเอง

ลองสังเกตว่า พอเหลือตัวคนเดียวปุ๊บ มือเราคว้ามือถือแทบจะทันที

ไม่ใช่เพราะมีอะไรต้องดู แต่เพราะความเงียบทำให้เสียงข้างในดังขึ้น เสียงของเรื่องค้างคา ความกังวล คำถามที่เลี่ยงมานาน

การหนีเข้าหน้าจอจึงเหมือนเปิดทีวีกลบเสียงคนคุยกันในบ้าน เสียงไม่ได้หายไปไหน แค่ถูกกลบ

แต่ถ้าลองปิดทีวีลง แล้วนั่งฟังดูสักหน่อย จะพบว่าเสียงข้างในไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ส่วนใหญ่มันแค่อยากได้คนรับฟัง ซึ่งก็คือเรานี่แหละ เราเคยคุยเรื่องนี้แบบยาวๆ ไว้ใน เสียงของความเงียบ

ฝึกเป็นเพื่อนกับตัวเอง

หนึ่ง นัดเดทกับตัวเอง สัปดาห์ละครั้ง พาตัวเองไปทำอะไรดีๆ คนเดียว กินร้านที่อยากลอง เดินสวน เข้าร้านหนังสือ ทำเหมือนพาเพื่อนคนสำคัญไปเที่ยว เพราะมันคือแบบนั้นจริงๆ

สอง คุยกับตัวเองดีๆ สังเกตน้ำเสียงในหัว ถ้าทำพลาดแล้วเสียงในหัวด่าแรงกว่าที่เราจะพูดกับเพื่อน แปลว่าเรากำลังอยู่กับคนที่ดุเราทั้งวัน ใครๆ ก็เหงาถ้าต้องอยู่กับคนแบบนั้น ลองเปลี่ยนน้ำเสียงให้เหมือนคุยกับคนที่เรารัก เรื่องนี้เกี่ยวพันกับ การให้อภัยตัวเอง อย่างแยกไม่ออก

สาม มีกิจกรรมที่ใช้มือ ปลูกต้นไม้ ทำอาหาร วาดรูป เขียนบันทึก งานที่มือทำ ใจจะตามมาอยู่ด้วย ความเงียบจะเปลี่ยนจากความว่างเปล่า เป็นความเต็ม

สี่ ออกไปเจอโลกบ้าง อยู่คนเดียวเป็น ไม่ได้แปลว่าต้องตัดขาดผู้คน ต้นไม้ต้องการทั้งแดดและร่ม ใจเราก็ต้องการทั้งผู้คนและความสงบ สลับกันไปตามจังหวะ

เมื่อความเหงามาเยือนจริงๆ

ต่อให้ฝึกแค่ไหน บางคืนความเหงาก็ยังมา โดยเฉพาะคืนที่ฝนตก หรือวันที่เห็นคนอื่นมีกันเป็นคู่

คืนแบบนั้น ไม่ต้องรีบไล่มัน

ความเหงาไม่ใช่หลักฐานว่าเราล้มเหลว มันเป็นแค่สัญญาณว่าเราเป็นมนุษย์ ที่ถูกสร้างมาให้โหยหาความเชื่อมโยง

รับสายมันเหมือนรับสายเพื่อนเก่า ฟังว่ามันอยากบอกอะไร บางทีมันแค่บอกว่า ถึงเวลาโทรหาใครสักคนแล้วนะ หรือถึงเวลาดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้แล้วนะ

ฟังจบ ขอบคุณมัน แล้วให้มันไป

บทส่งท้าย

การอยู่คนเดียวให้เป็น อาจเป็นทักษะที่คุ้มค่าที่สุดทักษะหนึ่งของชีวิต

เพราะไม่ว่าจะรักใคร มีเพื่อนแค่ไหน สุดท้ายทุกคนต้องมีช่วงเวลาที่เหลือแค่ตัวเองทั้งนั้น

คนที่อยู่กับตัวเองได้ดี ไปอยู่กับใครก็ไม่ต้องเกาะ ไม่ต้องกลัวถูกทิ้ง เพราะรู้ว่ากลับมาบ้านเมื่อไหร่ ก็มีเพื่อนที่เข้าใจรออยู่เสมอ

คืนนี้ ลองปิดจอให้เร็วขึ้นสักครึ่งชั่วโมง ชงชาอุ่นๆ สักแก้ว แล้วนั่งเงียบๆ กับตัวเอง

ไม่ต้องทำอะไร แค่อยู่ด้วยกัน แล้วเก็บ ความสุขเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในความเงียบนั้นดู