ให้อภัยตัวเองเป็น

ลองนึกถึงความผิดพลาดที่เรายังไม่ยอมให้อภัยตัวเอง

เกือบทุกคนมีอย่างน้อยหนึ่งเรื่อง คำพูดที่ไม่น่าพูด การตัดสินใจที่ไม่น่าตัดสินใจ โอกาสที่ปล่อยหลุดมือ คนที่เราทำให้เสียใจ

แปลกดี ที่ถ้าเพื่อนทำเรื่องเดียวกันนี้แล้วมาสารภาพ เราจะบอกว่า ไม่เป็นไรหรอก ใครๆ ก็พลาดได้

แต่พอเป็นตัวเอง ศาลในใจกลับตัดสินจำคุกตลอดชีวิต ไม่มีลดหย่อน

ทำไมให้อภัยตัวเองถึงยากกว่า

เพราะกับคนอื่น เราเห็นแค่การกระทำ แต่กับตัวเอง เราเห็นทุกอย่าง ทั้งความตั้งใจ ความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ จังหวะที่เลือกได้แต่ไม่เลือก

เราเลยรู้สึกว่า เรา "น่าจะ" ทำได้ดีกว่านั้น

แต่ความจริงมีอยู่ข้อหนึ่งที่เรามักลืม

เราตัดสินตัวเองในอดีต ด้วยความรู้และความเข้าใจของตัวเองในวันนี้ ซึ่งไม่ยุติธรรมเลย เพราะเราในวันนั้น ยังไม่มีสิ่งเหล่านี้

เราในวันนั้น มีข้อมูลเท่าที่มี มีวุฒิภาวะเท่าที่มี มีบาดแผลและความกลัวของวันนั้น แล้วก็เลือกไปตามที่คนแบบนั้นในสถานการณ์แบบนั้นจะเลือกได้

ถ้าย้อนเวลากลับไปโดยไม่ได้เอาความรู้วันนี้ติดไปด้วย เราก็คงเลือกเหมือนเดิม นี่ไม่ใช่ข้อแก้ตัว มันคือความเข้าใจ

ให้อภัย ไม่ใช่ทำเป็นว่าไม่ผิด

บางคนกลัวว่า ถ้าให้อภัยตัวเองแล้วจะกลายเป็นคนไม่รับผิดชอบ ทำผิดแล้วปล่อยผ่านไปเรื่อยๆ

จริงๆ มันตรงข้ามกัน

การเฆี่ยนตัวเองซ้ำๆ ไม่ได้ทำให้เราดีขึ้น มันแค่ทำให้เราเหนื่อยจนไม่เหลือแรงไปแก้ไขอะไร ส่วนการให้อภัย คือการยอมรับว่าผิดจริง เจ็บจริง แล้วเปลี่ยนพลังงานจากการลงโทษ ไปเป็นการรับผิดชอบ

ขอโทษคนที่ควรขอโทษ ชดเชยเท่าที่ชดเชยได้ และที่สำคัญที่สุด ไม่ทำแบบเดิมอีก

การลงโทษตัวเองซ้ำๆ คือการติดอยู่กับอดีต การให้อภัยตัวเอง คือการเอาบทเรียนจากอดีต มาใช้กับอนาคต

ฝึกให้อภัยตัวเอง ทีละขั้น

หนึ่ง เขียนออกมาให้หมด เรื่องที่ค้างในใจ เขียนลงกระดาษ เกิดอะไรขึ้น เราทำอะไร รู้สึกยังไง ความผิดที่อยู่ในหัวจะดูใหญ่เสมอ พอออกมาอยู่บนกระดาษ มันมักเล็กลง

สอง หาบทเรียน ถามตัวเองว่า เรื่องนี้สอนอะไร ถ้าตอบได้ ความผิดพลาดนั้นก็ไม่สูญเปล่าแล้ว มันกลายเป็นค่าเทอมของชีวิต

สาม ทำสิ่งที่ยังทำได้ ขอโทษ ชดเชย หรือถ้าทำอะไรกับคนนั้นไม่ได้แล้ว ก็ส่งต่อความดีให้คนอื่นแทน ทำดีเพื่อถ่วงดุล ไม่ใช่เพื่อลบล้าง

สี่ พูดกับตัวเองแบบพูดกับเพื่อน เวลาเสียงตำหนิดังขึ้น ลองถามว่า ถ้าเพื่อนรักเจอเรื่องนี้ เราจะพูดกับเขาว่าอะไร แล้วพูดคำนั้นกับตัวเอง วิธีนี้เชื่อมโยงกับ การปล่อยวาง โดยตรง เพราะสิ่งที่ยึดแน่นที่สุด บางทีก็คือความผิดของตัวเอง

แผลเป็นไม่ใช่เรื่องน่าอาย

คนที่ผ่านการให้อภัยตัวเองมาแล้ว มักใจดีกับความผิดพลาดของคนอื่นเป็นพิเศษ เพราะเขารู้ว่ามันหนักแค่ไหน

แผลเป็นของเราจึงไม่ใช่ตราบาป มันคือหลักฐานว่าเราเคยเจ็บ เคยเรียนรู้ และเคยหายมาแล้ว วันแย่ๆ ที่ความรู้สึกผิดกลับมาอีก ลองเปิด 10 ประโยคปลอบใจวันที่แย่ ไว้ใกล้ตัว

บทส่งท้าย

คืนนี้ ก่อนนอน ลองวางมือบนอก หายใจลึกๆ แล้วพูดในใจช้าๆ

ที่ผ่านมา เราทำเต็มที่เท่าที่เราเป็นได้ในตอนนั้นแล้ว ขอโทษนะ และขอบคุณที่ยังอยู่ด้วยกันมาจนถึงวันนี้

อาจรู้สึกเขินๆ แปลกๆ ไม่เป็นไร

ทำซ้ำไปเรื่อยๆ สักวันประโยคนี้จะไม่ใช่แค่คำพูด แต่เป็นความจริงที่ใจยอมรับ และวันนั้น เราจะเบาขึ้นมาก อยากเข้าใจความเบานี้อีกมุม ลองฟังมุมมองจาก ความตายสอนเรื่องการใช้ชีวิต ดู