ชีวิตเราไม่ได้แย่ลง มันแค่ถูกวางข้างไฮไลต์ของคนอื่น

ความรู้สึกว่าชีวิตตัวเองด้อยกว่าคนอื่นหลังเลื่อนฟีด ไม่ได้เกิดเพราะชีวิตเราแย่ มันเกิดเพราะเรากำลังเทียบของคนละประเภทกัน คือเอาชีวิตจริงทั้งก้อนของเรา ไปวางข้างฉากที่ถูกคัดมาแล้วของคนอื่น

เหมือนเอาหนังทั้งเรื่องของตัวเอง รวมฉากล้มเหลว ฉากเบื่อ ฉากล้างจาน ไปเทียบกับตัวอย่างหนังสองนาทีของคนอื่น แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

สรุปใน 30 วินาที

• ฟีดคือไฮไลต์ที่ถูกเลือกแล้ว ไม่ใช่ชีวิตจริงของใครทั้งนั้น
• เลื่อนฟีดวันละ 45 นาที = 273 ชั่วโมงต่อปี ราว 11 วันเต็มๆ ที่ใช้ดูชีวิตคนอื่นแทนการอยู่ในชีวิตตัวเอง
• ทางออกไม่ใช่เลิกเล่น แต่คือเปลี่ยนวิธีเทียบ จากเทียบกับคนอื่น เป็นเทียบกับตัวเองเมื่อวาน

ทำไมเรารู้ทัน แต่ยังจมอยู่ดี

เพราะการเปรียบเทียบไม่ใช่นิสัยเสีย มันคือระบบเก่าแก่ของสมองที่ใช้เช็กว่าเราอยู่ตรงไหนของฝูง สมัยก่อนฝูงของเรามีสักร้อยคน แต่วันนี้ฝูงในมือถือมีเป็นล้าน และคนที่โผล่มาให้เห็น คือคนที่กำลังโชว์วันที่ดีที่สุดของเขาพอดี

ระบบเดิม บวกฝูงใหม่ ผลคือใจที่รู้สึกว่าไม่เคยพอสักที ทั้งที่ชีวิตจริงไม่ได้ขาดอะไร

ลองคิดเป็นตัวเลขเบาๆ ถ้าเลื่อนฟีดเฉลี่ยวันละ 45 นาที ปีหนึ่งคือราว 273 ชั่วโมง หรือ 11 วันเต็มๆ ที่เราจ่ายไปกับการชมนิทรรศการชีวิตคนอื่น คำถามไม่ใช่ว่าแพงไหม แต่คือเราได้อะไรกลับมาบ้าง

เปลี่ยนคู่เทียบ แล้วเกมจะเปลี่ยน

การเทียบไม่ได้ผิดในตัวมันเอง มันแค่ต้องเทียบให้ถูกคู่

เทียบกับคนอื่น เส้นชัยขยับหนีตลอด เพราะจะมีคนเหนือกว่าเสมอ เหนื่อยแค่ไหนก็ไม่ถึง

เทียบกับตัวเองเมื่อวาน เส้นชัยอยู่กับที่ เห็นพัฒนาการจริง ใจได้กำลังใจแทนแผล

คำถามก่อนนอนที่ดีจึงไม่ใช่ เราตามใครทันหรือยัง แต่เป็น วันนี้เราขยับจากเมื่อวานนิดหนึ่งไหม แค่นิดเดียวก็นับ

ลดแรงดูดของฟีดยังไง

หนึ่ง คัดคนที่ตามใหม่ บัญชีไหนดูจบแล้วใจห่อเหี่ยวทุกครั้ง กดเลิกติดตามได้โดยไม่ต้องรู้สึกผิด นี่คือการจัดบ้านให้ใจ แบบเดียวกับที่เราเล่าใน บ้านรก ใจรก

สอง อย่าเลื่อนฟีดตอนใจอ่อนแอ ช่วงง่วง ช่วงเหนื่อย ช่วงเพิ่งผิดหวัง คือช่วงที่การเปรียบเทียบทำร้ายเราได้ลึกสุด

สาม เติมของจริงให้ชีวิต ยิ่งชีวิตจริงมีรสชาติ ฟีดยิ่งจืดลงเอง เริ่มจากสังเกต ความสุขเล็กๆ ที่มีอยู่แล้ว วันละสามอย่าง

และถ้าปมจริงๆ คือกลัวคนอื่นมองว่าเราไม่ดีพอ อ่านต่อที่ คนอื่นไม่ได้คิดถึงเราขนาดนั้น เพราะนั่นคืออีกครึ่งหนึ่งของเรื่องเดียวกัน

บทส่งท้าย

ดอกไม้ไม่เคยหันไปดูว่าดอกข้างๆ บานไปกี่กลีบ มันแค่บานของมันไปตามจังหวะ

ชีวิตเราก็มีจังหวะของมันเหมือนกัน และจังหวะนั้นไม่เคยอยู่ในฟีดของใคร

ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีใครเห็นชีวิตเราเลย เราจะยังพอใจกับมันไหม คำตอบของคำถามนี้ บอกอะไรได้เยอะกว่ายอดไลก์ทั้งปีรวมกัน